Dat er in 1933 dringend behoefte is aan een voetbalvereniging is voor elke voetballer 'op zee' meer dan duidelijk. Liefhebbers die er overigens voldoende zijn in dat jaar. Alleen een veld ontbreekt. Om die reden wordt er vrijwel alleen op het strand gespeeld. DOS en Zeeboys zijn daarbij toonaangevend. Uit laatstgenoemde teams wordt steeds vaker een 'combinatie-elftal' elftal gevormd dat vervolgens 'op toernee' gaat. Er worden alleen uitwedstrijden gespeeld in de regio. Op een echt veld, dat wel.

Op zaterdagmiddag 4 maart 1933 speelt het combinatie-elftal van DOS en Zeeboys op het veld van SJC tegen Ter Leede. Nog diezelfde avond komen alle voetballers in de Hoofdstraat in het Verenigingsgebouw bijeen. Vervolgens vindt de oprichting plaats. Het wordt een succes, mede omdat er die middag door supporters al 96 gulden bijeen is gebracht dat als startkapitaal van de kersverse vereniging dient.

Noordwijk ziet haar levenslicht op deze avond en initiatiefnemer Jan Plug wordt tot voorzitter benoemd. De Noordwijker van 10 maart 1933 verwoordt het als volgt;

Onder leiding van den heer J.Plug Jacz. werd de zaak besproken en gaven zich een 60-tal leden op. Nadat het voorlopig bestuur gekozen was, bestaande uit de heeren Schuilenburg, Plug, de Jong, Hoek en Van der Wiel, besloot men dat de vereeniging 'Noordwijk' zal heeten. Aan het bestuur werd machtiging gegeven een regelement te ontwerpen. De heer Plug had succes van zijn werk.

De eerste 15 jaar

Vier maanden later is het dan zover. Op 16 september 1933 begint het echte werk. Noordwijk debuteert in de competitie. Uiteraard in de Leidsche Voetbal Bond. Het wordt een eclatant succes, hoewel het daar halverwege niet bepaald naar uitziet. Tegen S.C.O. wordt een 0-3 achterstand omgebogen in een 6-3 overwinning, daarmee boekt Noordwijk haar eerste officiele wedstrijd ook haar eerste overwinning.

In de jaren die volgen is Noordwijk druk bezig met het opzetten van een jeudafdeling en krijgt het zelfs haar eigen 'accommodatie'. Dat is een stuk grasland aan de Achterweg van Graaf Van Limburg Stirum. Het is het voormalige veld van Norvicus, dat in de jaren twintig al een poging waagt om Noordwijk aan Zee op de voetbalkaart te zetten. Met medewerking van leden en donateurs wordt hierop een grote kleedgelegenheid annex kantine opgericht. Alles ligt behoorlijk ver van 'zee', maar de animo is er niet minder om. Het terrein wordt zelfs van de buitenwereld afgeschermd om nieuwsgierige kijkers die het entreehokje niet willen passeren te ontnemen. Daarna kan de competitiebal weer gaan rollen. De tegenstanders: Quick Boys, Katwijk, Rijnsburgse Boys, ARC, Ter Leede.

De jaren veertig worden vanzelfsprekend sterk beinvloed door de Tweede Wereldoorlog. Er is gebrek aan alles. Bovendien gaat de kust steeds meer als verdedigingslinie voor de Duitsers gelden en ook dat heeft haar weerslag op Noordwijk en haar inwoners. Tal van gezinnen dienen op last van de bezetter hun huis te verlaten en voor hen zit er niets anders op dan elder (vaak buiten het dorp) onderdak te vinden. En dat heeft weer grote invloed op het ledenaantal. De laatste jaren van de oorlog wordt er nauwelijks, en later helemaal niet meer gevoetbald. Er is geen mogelijkheid voor vervoer en spelmateriaal is amper voorhanden.

Accommodaties

Na de oorlog verhuist Noordwijk naar een nieuw, eigen onderkomen aan de Duinweg, waar nu 'De Instuif' is te vinden. Meer dan een weiland dat voetbalveld wordt genoemd is dit dan nog niet. Hemelsbreed gezien speelt Noordwijk op dat moment een goede honderd meter van waar het in 1950 zal gaan spelen. Dit sportpark aan de Van Panhuysstraat wordt feestelijk geopend met een opkomst van 2000 man. Doordat de sportieve successen zich in de jaren 50 aaneen gaan rijgen, wordt de roep om een verbeterde accommodatie steeds luider. Al snel wordt er dan ook een tribune gebouwd en in 1962 wordt de vernieuwde kantine in gebruik genomen. Naast de kantine is er ook een nieuwe keuken en ruimte voor een bestuurskamer, er is zelfs sprake van warmwaterdouches.

Overigens zullen de kantine en tribune binnen tien jaar alweer verbouwd worden om de grote getalen toeschouwers onderkomen te bieden. Noordwijk komt inmiddels uit in de tweede klasse van de KNVB en dit alles lijkt dan ook niet meer dan logisch. Niets was te gek en in 1970 verrezen de eerste 24 reclameborden rond het hoofdveld, opgevolgd door een fonkelnieuwe kleedaccommodatie. In 1980 opende Noordwijk haar eigen sporthal. Toenmalig voorzitter Leen Korbee: "Het bouwen van een eigen sporthal was uniek. We hadden een beetje geld. De gemeente had een tweede hal nodig en daar wilden we op inspelen". Inmiddels zit de ingang van het sportpark niet meer aan de Van Panhuysstraat, maar aan de bekende Duinwetering.

De sportieve successen tussen 1960 en 1980

Het dertigjarige bestaan in 1963 ging min of meer geruisloos voorbij aan de vereniging. Geen nood, want door het behalen van de titel in de tweede klasse was er alle reden om flink te feesten. Het ging Noordwijk in alle opzichten voor de wind. Toch volgen daarna een aantal relatief rustige jaren. Pas in 1968 kan de vlag weer in top als Noordwijk wint van 's Gravenzande SV. Via een 3-2 overwinning gaat het kampioenschap met nog drie wedstrijd te gaan mee naar de badplaats. Daarna volgt een kleine terugslag met niet noemenswaardige jaren, maar het jaar 1970 blijkt weer eens uiterst succesvol voor Noordwijk. Noordwijk bereikt de nieuw ingevoerde eerste klasse, krijgt een heuse supportersclub, plaatst de eerste reclameborden en Jaap van Kesteren wordt in Italie met de Oranje-amateurs vice-europees kampioen.

In 1973 is het dan eindelijk zover en viert Noordwijk haar eerste algehele zaterdagkampioenschap. Tegen IJsselmeervogels knalt Gerard 'de Kleine Stip' na een afschuwelijke blunder van Vogel Bram de Graaf de 0-1 binnen. 5000 toeschouwers zien de Vogels op slag van rust via Jan Vedder langszij komen. Na rust blijft het lang, heel lang 1-1. Met nog 17 seconden te gaan verslikt Bram de Graaf zich opnieuw. Gerard Duindam blijft heel koel en schuift bijna tijdens het eindsignaal de winnende treffer achter doelman Jos de Feyter. Daarmee is het pleit beslecht. Noordwijk is voor de eerste keer in haar bestaan zaterdag amateurkampioen.
Vervolgens rest zich nog maar één ding; het algeheel landskampioenschap. Zondagkampioen RBC (het huidige RBC Roosendaal) verliest op 23 juni 1973 met 3-2 van een ontketend Noordwijk, maar weet zich in eigen huis te herstellen door ditmaal Noordwijk met 3-1 te verslaan. Op 3 augustus (!) zetten Jan Willem Bogers en Ruud Broring Noordwijk in de beslissingswedstrijd op 2-0. RBC komt nog terug tot 2-1, maar verder laat Noordwijk het niet komen en mag zich 'de beste van Nederland noemen'.

In 1978 lijkt niets erop dat Noordwijk weer een kampioenschap gaat binnenhalen. Uit bij Zwart Wit '28 wordt teleurstellend met 1-1 gelijkgespeeld. Ook Vitesse Delft blijkt niet te passeren en de 1-3 nederlaag tegen IJsselmeervogels maakt van Noordwijk halverwege het seizoen een grijze muis. Niemand gelooft dan nog in de titel, maar de volgende vijf wedstrijden worden allemaal gewonnen. In een derby die ontsierd wordt door ernstige supportersrellen verslaat Noordwijk Quick Boys met 2-0 wordt het alsnog kampioen door Spijkenisse met 0-3 te verslaan. Een zaterdagtitel zat er dankzij ACV dit jaar niet in, dat in een beslissingswedstrijd wedstrijd met 2-1 won.

1980 blijkt weer een topjaar voor de V.V. Noordwijk. Wat in 1973 als nieuw aanvoelde, werd nu iets vertrouwds. Op 17 mei 1980 verslaat Noordwijk RVVH en wordt het afdelingskampioen. Tegen ACV keert Noordwijk gedesillusioneerd met een 3-0 verlies huiswaarts, maar in eigen huis rolt een zwaarbevochten 2-1 uit de bus. De beslissingswedstrijd werd met 1-0 gewonnen en zo is Noordwijk opnieuw zaterdagkampioen. De strijd om het landskampioenschap is een ware happening; In een 3e wedstrijd tegen het Rotterdamse Xerxes op het veld van Quick Boys komt Noordwijk met 0-2 achter. In een wedstrijd waar de weergoden -er steekt plots een harde wind op en de regen valt met bakken uit de hemel- van zich doen spreken maakt Noordwijk die achterstand ongedaan en wint het met 3-2. John van Dijk is met zijn winnende goal het goudhaantje. Ook Noordwijk 2 wordt landskampioen door PSV 3 met 3-0 in Heerjansdam te verslaan.

Hierna blijft het lange tijd stil wat betreft kampioenschappen. Er is veel opschudding omdat Noordwijk de eerste club is met shirtreclame en lease-auto's, maar de prestaties zijn niet om naar huis te schrijven. Wel gaat de A-jeugd in de landelijke jeugdcompetitie spelen.

Lang wachten op een nieuw kampioenschap

Na moeilijke jaren waar het degradatiespook soms angstig zijn tanden liet zien, werd Noordwijk pas in 1999 weer kampioen. Tegen Rozenburg komt Noordwijk binnen de kortste keren op een 6-0 voorsprong. Omdat het feest binnen en buiten het veld (de vuurpijlen vlogen je om de oren en de spelers gaan halverwege zelfs met zijn allen op de foto) al compleet was, gaf dit Rozenburg de kans om wat terug te doen. De uiteindelijke 8-5 einduitslag zal menig wenkbrauw doen fronsen. Helaas verdwijnt de zaterdagtitel uit beeld. Noordwijk vernedert IJsselmeervogels op de Westmaat met 0-3, maar kan hier ondanks het sublieme voetbal geen gevolg aan geven.

Het nieuwe millennium verloopt grauw voor Noordwijk. Een derde plaats in 2006-2007 is de beste prestatie en dat jaar wordt ook de finale van de districtsbeker bereikt. Deze wordt echter verloren van FC Lisse.